Ter plaatse waar dit gebouw thans staat, stonden oudtijds deze huizen:

Het Huis van Doerne;

Het Huis van Cloetingen;

Het huis van Jacob Colen.

Zoo waren dan nu de huizen van Doerne en van Cloetingen en dat van Colen het eigendom van het Bisdom den Bosch geworden; dit maakte ze daarop tot één geheel om dit te doen dienen tot paleis voor zijne bisschoppen; zij waren na Metsius achtereenvolgens: Clemens Crabbeels, Gisbertus Masius, Nicolaus Zoesius en Michael Ophovius. Van Heurn schreef in zijne Beschryving over genoemde aaneenbouwing: de Bossche bisschoppen Crabbeels, Masius en Zoesius hebben veel daaraan (gemelde huizen n.l.) verbouwd, zooals uit derzelver wapenschilden, die in het gebouw nog te zien zijn, schijnt te blyken. Thans is daarin nog alleen het wapen van bisschop Zoesius te zien.

Na de reductie van den Bosch in 1629 werd ook dit bisschoppelijk paleis door den Staat geconfisqueerd, die het daarop bestemde tot militair kommandement en woning van den kommandant der stad 1),

In 1764 is van wege den Staat voor dit huis een nieuwe

In zijne Beschrijving geeft van Heurn de navolgende naamlijst der Kommandeurs van den Bosch:

Na deze inneming, werd het voormalig Bisschoppelijk Paleis eene kazerne voor de Fransche troepen, waarvan het zeer veel had te lijden; het bleef dit tot 1796, als wanneer het met groote kosten werd ingericht tot het Hof van Justitie van Brabant, hetwelk in 1794 van den Haag, alwaar het den naam droeg van Raad en Leenhove van Brabant en Lande van Overmaze 2), naar den Bosch was overgeplaatst 3); dit paleis bleef daartoe dienst doen tot September 1802, als wanneer gezegd Hof onder den naam van Departementaal Gerechtshof van Brabant naar Breda werd overgebracht; dat Hof bestond toen uit één president en acht raadsheeren, voor wie als eisch was gesteld, dat zij in Noord-Brabant geboren waren en aldaar zes jaren lang gewoond hadden, alsmede dat zij 30 jaren oud en in Nederland gepromoveerd waren; zij waren in 1806 mr. Bernardus Storm, president; mr. Pieter Losecaat, Guilhelmus Josephus vanden Heuvel, C.B. van Engelen van Strijen, Lambertus Wilhelmus van der Horst, S.A.N. van Petersom Ramring, Andreas Joseph Hendrik Le Heu, S.B. Jantzon van Nieuwland en Daniel Mobachius Quaat, raden, terwijl toen daarbij fungeerden: als procureur-generaal mr. A. van Adrichem; als griffier mr. Joseph van der Beien en als secretaris Jan

Nadat het Departementaal Gerechtshof naar Breda was overgeplaatst, werd gezegd Bisschoppelijk Paleis door de Departementale Rekenkamer van Brabant gebruikt voor hare vergaderplaats tot Augustus 1805, als wanneer het door den Raad van Finantie van Braband, welke haar verving, betrokken werd. De werkkring van dezen Raad, welke uit 5 leden bestond en tot taak had te beheeren alle geldmiddelen en inkomsten, die ten behoeve der gewestelijke kas vloeiden, vindt men omschreven bij van de Graaff t.a.p. blz. 68. Toen die Raad, tengevolge van de inlijving van het Koninkrijk Holland bij Frankrijk, in 1810 ophield te bestaan, werd het Bisschoppelijk Paleis door Keizer Napoleon I wederom tot een zoodanig paleis bestemd en wel voor den door hem voor het Departement van de Monden van Rijn gekozen bisschop Mathias Franciscus van Camp, eene keuze, die de Paus nooit heeft willen bekrachtigen; de val van den grooten Keizer in 1813 was ook die van dezen schismatieken bisschop 4). Water daarna met dit gebouw gebeurde, is mij niet kunnen blijken tot aan het jaar 1827; toen werd het ingericht tot paleis van justitie voor het Hof van Assises. In 1838 werd het bestemd voor de zittingen van het Provinciaal Gerechtshof van Noord-brabant, waartoe het personeel in de maand September van dat jaar voor het eerst werd benoemd met mr. P.S. van Son tot president; sedert het herstel van Nederland's onafhankelijkheid in 1813 was tot dusverre recht van hooger beroep geweest: van de civiele vonnissen, door de Rechtbank van den Bosch gewezen, op het Hoog Gerechtshof in den Haag en van de correctioneele vonnissen, door die Rechtbank geveld, op de

Zoo zal het niet lang meer duren of ook dit oud-bisschoppelijk paleis wordt aan zijne tegenwoordige bestemming onttrokken.