Het bisdom Den Bosch heeft niet altijd de bisschop gehad die zij zichzelf wenste. In 1810 kreeg zij door keizer Napoleon een bisschop opgedrongen. Toen de katholieke inwoners van de stad om teruggave van de Sint-Jan vroegen, kregen zij deze bijna tweehonderd jaar geleden verloren gegane kerk inderdaad terug, maar - zo zei Napoleon - „un évèque aussi”. Dàt wilden we niet: ook een door de keizer benoemde bisschop. Dat moest immers door de paus gebeuren.

In 1561 werd Franciscus van der Velde door de paus tot eerste bisschop van Den Bosch benoemd. Dat gebeurde in het kader van de wens van het Concilie van Trente om overal te komen tot kleinere bisdommen. Het bisdom Luik moest toen toestaan dat er een nieuw bisdom binnen haar oorspronkelijke territoir kwam: het nieuwe bisdam Den Bosch.

Van der Velde, wiens naam naar de gewoonte van die tijd in het Latijn werd geschreven: Sonnius, was de nieuwe bisschop. Maar hij werd niet direct door iedereen als zodanig ervaren. Hij moest een eigen inkomen hebben. En waar moest dat geld vandaan komen? Waren de Bosschenaren, de kanunniken van de Sint-Jan, de kloosterlingen en anderen in het nieuwe bisdom niet tevreden met de bestaand situatie? Moest er echt een bisschop komen? Geen wonder dat de nieuwe bisschop niet welkom was.

Slechts met de hulp van de wereldlijke overheid (het stadsbestuur en de hertog van Alva) kon Sonnius zich in Den Bosch vestigen. Bovendien mocht hij geen gebruik maken van de kathedraal, de Sint-Jan. Toen al was er een soort lastercampagne gestart. Hij werd bespot om zijn kleine gestalte. In de stad circuleerde een nieuw 'Onze Vader', dat al snel de ronde deed onder de Bosschenaren. Getuige de laatste regel was dit hekeldicht niet afkomstig van religieuzen. Van wie dan wel? Dat weten we niet.

In 1568 toen de Beeldenstorm uitgewoed was en 's-Hertogenbosch nog één parochie was, bezocht bisschop Sonnius officieel het kapittel van de Sint-Jan en de kapelaans voor een kerkvisitatie. Hij ondervroeg de leden over allerlei zaken betreffende hun eigen leefwijze en de zielzorg onder de Bosschenaren.

Het kapittel had het eigenlijk voor het zeggen in de Hertogstad, maar drie kapelaans, Peter, Walter en Adriaan, deden het feitelijke werk. Zij moesten preken, de sacramenten toedienen, testamenten schrijven en bepaalde registers bijhouden.

De kanunniken gaven antwoord op de vragen van Sonnius. Zij vonden dat Peter anders dan vóór de Beeldenstorm, thans een vurig voorvechter van de katholieke kerk was geworden. Kapelaan Walter dronk en als hij teveel gedronken had werd hij uitgelaten in woord en daad. De derde kapelaan, Adriaan, was wel erg Spaansgezind. Hetzij uit vriendschap met de Spaanse soldaten, hetzij omdat zij hem goed betaalden, trok hij hen voor boven de eigen parochianen bij huwelijksinzegeningen en het biecht horen.

In het algemeen vonden de kanunniken dat de kapelaans ijveriger waren in het schrijven van testamenten dan in het toedienen van de sacramenten. Het schrijven van testamenten was inderdaad een delicate zaak. De kapelaan werd bij de zieke - in stervensgevaar - geroepenom bediend te worden. Maar eerst moest hij biechten en een testament opmaken. Hij moest alles in het reine brengen, zowel tegenover God en zijn familie als de zwakkeren in de samenleving.

De gewone ceremonies bij de huwelijksinzegening werden evenmin gevolgd. De kapelaans lieten kennelijk huwelijken doorgaan als een van de partijen dronken was, of als de naaste vrienden en familie ontbraken bij de plechtigheid.

Sonnius ondervroeg de kanunniken en kapelaans ook over een mogelijke splitsing van de grote parochie. Slechts enkelen vonden dat deze inderdaad plaats moest vinden. En dat gebeurde ook: Sonnius verdeelde de stad in vier parochies.