In 1951 was pastoor J. de Kroon 25 jaar als herder in de Bossche Sint-Pietersparochie werkzaam. Bij die gelegenheid boden de parochianenhem het toneelspel 'Engeltjes uit de Pijp' aan. Rector Harrie Beex schreef de tekst en Jo van Erp regisseerde.

Hoofdpersoon in het toneelstuk was De Lier, een oude rijkgeworden toddenkoopman (gespeeld door Ant. Smetsers). Een aantal jongens dongen naar de hand van diens dochters. Zo ook Frans Bout (H. Kappe), Jan Mesik (H. Nouwens) en politieagent Piet Joosten (G. van Mierlo). Frans en Jan vielen niet alleen op de schoonheid van Nel en Mien van Lier: „Al zijn 't er twee van de toddejood, ze hebben gouwe loziekes aan d'ren arm. Ze hebben briefkes op de bank. Ze zijn er van de dikke beurs”.

Dat was echter geen goede basis voor een huwelijk; zeker niet omdat Frans en Jan niet altijd werk hadden. Frans Bout zag dat ook wel in: „Omda mijn ogen zijn opengegaan. Eerst hebben ze gezeed, zij daar, die twee: Ga werken, gij lanterfanters. En wij hebben gaan werken. Hebben wij niet gaan werken? Eerst hebben wij bij De Lier in zijn todden magazijn gaan werken, en toen kwamen wij zo vol vlooien zitten, da ik gezeed heb: ik werk nie mee in het toddenmagazijn van De Lier. En ik ben gegaan, en gij bent ook gegaan. En toen hebben wij op een kantoorke gewerkt, ieder op een, maar wij kossen nie los van mekare werken, want ik kos wel schreeuwen als ik los van mekare moes werken, en gij ook, hé?” Jan beaamde het.

Frans: „En toen hebben wij bij De Gruyter gaan werken, en daar is jou een grote kist op jouw voet gevallen, en toen hedde zo hard gevloekt tegen den hemel en tegen de wereld en tegel de hel, dat ik gezeed heb: wij werken niet meer bij de Gruyter. En toen hebben wij bij De Duw gewerkt, en toen zei Nel de Lier: Ik wil nie hebben da gij bij De Duw gaat werken - daar schaam ik mij voor. En toen hebben wij tegen den opzichter van De Duw gezeed: schrapt ons mar af van uw lijst en as ge ons nie afschrapt van uwe lijst, dan zulle wij twee kuilen spaaien in de grond en daar in gaan liggen en dan kunde ons onderspaaien, hebben wij gezeed tegen de opzichter van De Duw, want wij gaan dood op De Duw, hebben wij gezeed”.

En verder gingen de werkervaringen van beiden: „En toen hebben wij bij de gemeente gaan werken. En daar liep er ene bij mee rooi plekskes in zijn ogen, en die zee: gij moet communist worren. En toen hebben wij tegen den baas gezeed: laat ons ergens anders gaan werken, bij een ander ploeg, waar dieje mense mee zijn rooi plekskes in zijn ogen ons niet bezeveren kan.”

Er werd ander werk gevonden volgens Frans: „En toen hebben wij nog in de fietsenstalling gewerkt, en daar werde gij weggejagen, omdat gij een fiets had meegegeven aan een meiske mee lang gouwe haren en groen ogen want gij had zoveel te kijken da gij niet zaagt, dat ze jou een vals kaartje in jouw hand gaf. En toen hebben wij nog geprobeerd om badmeester te worren, in de IJzeren Vrouw, maar diejen baas, die zee: kunde gij zwemmen? Nee, zee ik, want ik wist nie da enen badmeester moest kunnen zwemmen. Ik dacht, zee ik, dat die op de kant moest lopen! En toen hebben wij gaan werken bij ene vent, die oue ijzer opkocht en wij moesten da op den auto laaien en van de auto aflaaien, bij weer en bij onweer, bij regen en bij wind en da moeten wij nu nog.