De middeleeuwse stad 's-Hertogenbosch was een hechte samenleving. Als er zo'n 20 á 25.000 inwoners bij elkaar woonden op een betrekkelijk klein gebied, dan was dat wel noodzakelijk. Sommigen stonden bijna buiten deze samenleving. Kloosterlingenbijvoorbeeld, die hun eigen klooster niet uitkwamen. En zeker zij die als kluizenaar door het leven wensten te gaan.

Kluizenaars; daar kunnen we ons een beeld van scheppen. Mensen die in eenzaamheid, ver van anderen, wonen. Bijvoorbeeld in een woestijn. Maar ook Den Bosch kende zijn kluizenaars, of om precies te zijn; zijn kluizenaressen.

Op de huidige Parade en de Plaats waar nu het Casino staat, stond in de middeleeuwen het Groot Begijnhof. Ommuurd woonden daar vele vrouwen die weliswaar geen kloosterling waren, maar zich toch een vroom en celibatair leven voorstelden. Binnen dit Begijnhof bevond zich ook een kluis. Met een kluizenares.

Al in 1372 wordt er een kluizenares genoemd op het Begijnhof. Haar kluis was gebouwd tegen de kerk van dit Begijnhof. Via een doorkijkluik was zij van binnenuit met het priesterkoor verbonden, om zodoende ook de communie te kunnen ontvangen. Op de kluis stond de spreuk Çonserva mummum litis, pestis et honoris', hetgeen ongeveer betekent; bewaar steeds een stuiver als geschenk om in het uiterste geval niet in verlegenheid te komen ten tijde van de pest.

Hoewel zij zoveel mogelijk in de anominiteit leefden, kennen wij een aantal van de kluizenaressen. Heilwig, de dochter van Klaas Voets, woonde dertig jaar in de kluis van het Begijnhof. Zij overleed in 1460. Na haar dood werd de kluis bewoond door Aleid, de dochter van Gerrit van Buren. Na haar kwam Weindelmoed van Grave, die letterlijk ingesloten, ingemetseld werd op 15 november 1490. Enige jaren later is er steeds sprake van twee kluizenaressen. Vermoedelijk hebben deze twee vrouwen niet samengewoond, doch had het Begijnhof twee aparte geïsoleerde kluizen. Margaretha, de dochter van Jan van Erp, was al 55 jaar oud en was ook al begijn geweest, toen zij besloot kluizenares te worden. Op 14 juli 1534 werd zij officieel ingesloten door de vice-pastoor van 's-Hertogenbosch Laurentius Cuijpers. Slechts eenmaal zou zij haar kluis verlaten: om in 1552 op het Bossche stadhuis te verschijnen voor het geven van een volmacht. Margaretha overleed voor 1557, toen een ander als kluizenares vermeld werd.

De laatste Bossche kluizenares leefde nog in 1605. Vanaf 1372 moeten er ongeveer 15 vrouwen hun leven als kluizenares gesleten hebben, de meesten van hen hadden eerder als begijn op het Bossche Begijnhof gewoond.

Zo'n vijfhonderd jaar geleden, toen men omstreeks 1380 begon met de bouw van de Sint-Jan, verhuisde het begijnhof naar het terrein dat ongeveer de huidige Parade, het Casino en het terrein tot aan de Binnendieze bij de Casinotuin omvat. Daar, in de schaduw van de vorderende bouw van de Sint-Jan, kwam een ommuurd woonhof.

Als een begijn een kamer had gekocht, moest zij er binnen een jaar en een dag gaan wonen. In aanwezigheid van iedereen vroeg de pastoor dan of zij was gekomen om 'minnelyck te leven en Goede vanden hemelryck devoetelijk te dienen'. Hij wijst haar op de statuten en op de te dragen kleding. Als een maagd begijn wordt, volgt hierna de kroning met 'den roosenhoet'. Het kon gebeuren dat er daarna feest werd gevierd.

De begijnen baden niet alleen, ze werkten ook. Op de grafzerk van een van de meesteressen - die in de Sint-Jan werd begraven - treffen we een spinnewiel aan, maar er waren ook begijntjes die borduurden of andere vormen van huisnijverheid bedreven.

Na 1629 mochten er geen nieuwe begijnen meer worden aangenomen. Vele jaren later, in 1694, sterft de laatste Bossche begijn. Zij moet dan ook behoorlijk oud zijn geworden! Het hele hof was inmiddels vervallen geraakt. De stads werd eigenaar van de grond en pas in 1749 verkocht zij de laatste nog overeind staande huizen.

De helft van het voormalig begijnhof werd ingericht tot een paradeplaats voor militairen, die dagelijks voor hun meerderen moesten marcheren (voordien gebeurde dit op de Markt, maar daar had men er last van). Het plein is dus bijna tweeënhalve eeuw oud.