Op het einde van de negentiende eeuw kerkten de parochianen van de Bossche Sint Jacob in een kerkgebouw, dat slechts enkele decennia oud was. In 1844-1845 was deze kerk in 'Waterstaatstijl' gebouwd. Een halve eeuw later bleek echter dat kosten van achterstallig onderhoud en herstel veel te hoog zouden zijn in verhouding tot de bruikbaarheid van de kerk.

Pastoor van de parochie was, vanaf 1895, C.C. Prinsen. Zijn bijnaam was 'de Prins', dikwijls ook werd hij 'den Hurre' genoemd naar het door hem gebruikte stopwoordje 'hur'. Het was geen gemakkelijke man. Zelfbewust en zelfingenomen was hij zeker. Het liefst organiseerde hij, riep vergaderingen uit en stelde plannen voor. Door zijn collega werd dan ook over hem gezegd dat, als hij maar drie kraaien bij elkaar op een veld zag, hij dan een vergadering wilde beleggen! Het idee van Op ten Berg om een katholieke arbeidersorganisatie in 's-Hertogenbosch op te richten, nam hij zó over dat velen hem later als initiatiefnemer beschouwden.

De Sint Jacobsparochie had dus een nieuwe kerk nodig. Bosschenaren vertelden dat de oude kerk misschien nog wel opgeknapt had kunnen worden, maar dat Prinsen zeker een nieuwe kerk had willen hebben! De nieuwe kerk kwam er. Naar een ontwerp van de architect Jan Stuyt en Jos Cuypers werd een kerk gebouwd in de zogenaamde centraalbouw. In tegenstelling tot de toen juist gereedgekomen Sint Leonardus (een neo-gotische kerk) vonden de ontwerpers hun ideeën in de romaanse cultuur. Een grote koepel zou duidelijk herkenbaar zijn in een kerk met Byzanthijnse invloeden.

Nog in hetzelfde jaar, 1905, werd met de bouw begonnen. Het eerste beton kon gestort worden op 28 oktober. Anderhalf jaar later, op 7 maart 1907, kon de eerste mis in het nieuwe kerkgebouw worden opgedragen door pastoor Prinsen.

Maar de kerk was toen nog niet klaar. Het voorportaal (zoals wij dat nu kennen bij het pleintje) was er nog niet. En de parochianen moesten via de zijingang de kerk binnen komen. De toren was er evenmin.

Nieuwe verhalen gingen door 's-Hertogenbosch. Er werd verteld dat de bouw van de toren geen bisschoppelijke goedkeuring had gekregen. Pastoor Prinsen wilde immers een hogere toren dan die van de Sint Jan! En daar kon bisschop Van de Ven geen toestemming voor geven!

Volgens het kerkbestuur waren financiële problemen de oorzaak van het niet bouwen van de toren. Er kwam een speciaal torenfonds en in 1923 werd met de bouw begonnen. De toen geplande 65 meter hoge toren (vier meter lager dan de toren van de kathedraal) werd echter nog slechts 52 meter hoog. In 1924 stond de toren er, zeventien jaar nadat de kerk gereed gekomen was.

Vijf jaar later werd het voorportaal gerealiseerd. Weer enkele jaren daarna werd een huizenrij in de Hinthamerstraat gesloopt, zodat het kerkgebouw door middel van een pleintje aan deze straat kwam te liggen.