In 1890 had de eerste Bossche stadsuitbreiding van eeuwen plaats: Het Zand, ten westen van de binnenstad. Gedacht werd dat deze uitbreiding voor vijftig jaar voldoende zou zijn. Maar na 25 jaar was alles vol en moest er naar nieuwe ruimte gezocht worden. In 1917 begon Den Bosch met het stadsdeel De Muntel, ten noorden van de stad.

De daadwerkelijke bouwactiviteiten startten in 1920. De spoorwegen hadden er belangstelling voor want die zochten woningen voor de spoorbeambten. Ook acht woningbouwverenigingen wachtten op toestemming om hun plannen te verwezenlijken . Er werden woningen gebouwd door onder andere de bouwverenigingen Sint-Joseph (voor grote gezinnen), Patrimonium, Oud Belang (voor PTT-personeel), Beter Wonen en De Muntel.

Nu, zo'n zestig jaar later, is de wijk De Muntel aangewezen tot stadsvernieuwingsgebied. Woningen worden gerenoveerd of krijgen een grote opknapbeurt. De riolering en de bestrating worden aangepast aan de eisen van de huidige tijd. Eveneens krijgt de omgevingskunst aandacht.

De gemeente Den Bosch stelt elk jaar een bepaald bedrag beschikbaar voor omgevingskunst. Op het Gheert van Calcarplein zou ook een omgevingskunstwerk komen. Er werd een advertentie geplaatst waarop ongeveer dertig reacties bij de gemeente binnenkwamen. De keuze viel tenslotte op de “wigwam” (het eigenlijke woord voor dit Indiaans gebouw is "teepee"), ontworpen door Frans Hage uit Berkhout (Noord-Holland).

Bij het ontwerpen van de wigwam heeft hij rekening gehouden met de oudere bebouwing rondt het plein alsmede met de kinderrijke buurt. Het kunstwerk is uit rood gebakken klei opgetrokken, met gewapend beton voor de stevigheid. Bij warm weer kan er water uit gesproeid worden. Toen op maandag 27 september 1982 het schetsplan aan de omwonenden werd gepresenteerd viel het in goed aarde. Enige tijd later stond de wigwam op het Gheert van Calcarplein.