Als we de Hekellaan oversteken richting Jacob van Maerlantstraat, zien we aan de linkerkant, boven op de stadsmuur, een klein ruiter-standbeeld zonder hoofd. Het hoofd is in 1974 door vandalen vernield. Het beeld zelf heeft zich hier niet altijd bevonden. Sedert 1923 maakte het deel uit van het beeldhouwwerk van de oude Wilhelminabrug, vervaardigd door Hildo Krop, eens winnaar van de Grand-Prix op de wereldtentoonstelling te Parijs.

De oude Wilhelminabrug, of stationsbrug, vormde de toegang naar het oude monumentale station en was een van de bruggen die de oude binnenstad met Het Zand verbond. Evenals zovele gebouwen in Het Zand leed deze brug zware schade tijdens de bevrijdingsdagen in oktober 1944. Ons resten slechts enkele fragmenten van het beeldhouwwerk.

Het gespaard gebleven ruiterstandbeeldje stelt keizer Maximiliaan voor. Hij was door zijn huwelijk met Maria van Bourgondië in 1477 tevens onder meer hertog van Brabant. Om zijn hals zien we de keten van het Gulden Vlies hangen. Door zijn huwelijk met Maria was hij tevens grootmeester van deze belangrijke ridderorde geworden. Die orde beleefde haar grootste bloeiperiode tijdens de regeringen van Philips de Goede, haar oprichter, en van Karel de Stoute, zijn zoon en opvolger, die sneuvelde in 1477 bij Nancy.

Maximiliaan kreeg nogal te maken met afvallige ridders, die de zijde van de Franse koning kozen. Toen Maximiliaan in 1481 het kapittel van het Gulden Vlies in 's-Hertogenbosch bijeen riep werden de afvalligen (Jehan de Neufchâtel, Philippe Pot, Jacques de Luxembourg en Philippe de Crevecoeur) uit de orde gestoten. Omdat Philippe de Crevecoeur daadwerkelijk de wapens had opgenomen tegen zijn wettige heer trof hem de grootste schande: zijn wapen werd ondersteboven boven één van de poorten van de Sint Jan gehangen.

De kapittel-vergadering was niet de enige gelegenheid waarbij Maximiliaan binnen de muren van onze stad verbleef. Door de voortdurende Gelderse oorlogen was hij nogal eens in de Hertogstad. Helemaal zonder gevolg zouden deze bezoeken niet blijven. Hij verwekte hier een onwettige dochter, Barbara Disquis, die tot haar dood in het Sint-Geertruiklooster leefde, ofschoon haar vader Maximiliaan en haar halfbroer Philips de Goede haar graag gehuwd hadden gezien. Aan haar ontleent de Barbaraplaats in het Gertru-complex (verbastering van Geertrui) haar naam.